CONSTANZA’S LIFE – My story, my depression

Al lange tijd twijfel ik of ik mijn verhaal op internet zal gooien. Toch doe ik het. Als je ziet wat voor (belachelijke) dingen er tegenwoordig op internet gezet worden, had ik er geen seconde over hoeven nadenken eigenlijk. Het hoeft geen taboe te zijn, ook al is dat het wel. Ik schaam mij er niet voor, maar het idee dat veel bekenden van mij het zullen lezen is natuurlijk wel spannend. Het doel is dan ook met deze post dat ik mensen die ook met sombere buien of een depressie kampen een steun in de rug kan geven.

Half mei liep ik  tegen een muur aan, een hele grote zwarte muur, met een deur naar een donkere ruimte. Ik heb nog nooit zo’n donkere ruimte gezien en gevoeld. Van het een kwam het ander, ik belandde na het ziekenhuis uiteindelijk bij GGZ. Ik zag het leven niet meer zitten, had geen toekomstperspectief en had geen plezier in het leven. Alles was duister en negatief. Ik kwam uiteindelijk bij de dagbehandeling terecht bij GGZ, voor groepsgesprekken.

Ik heb het niet zien aankomen dat ik een depressie kreeg. Ik ging altijd door, en schoof gevoelens aan de kant. Dat is immers veel makkelijker dan ze onder ogen zien. Maar nee, zo is het toch niet eigenlijk. Het is net alsof je je rekeningen niet betaald, en dan na een jaar een rekening krijgt van 25.000 die je in een keer moet betalen, maar dat gaat natuurlijk niet. Ik kreeg hulp van GGZ, maar op de korte termijn. Er was te weinig tijd vanuit GGZ. Ik moest mijn reet zelf weer zien te redden. Dat ging natuurlijk voor geen meter.

Ik had dagen dat ik 1 maaltijd kon eten en dagen dat ik op de bank hing nergens zin in. Ik leefde in een duistere wereld, een grote leegte en eenzaamheid. Je kon je pijn niet/nooit echt met iemand delen. Ik wilde graag huilen, maar dit lukte mij niet. Alsof mijn tranen op waren. Er zaten weekenden bij dat ik alleen maar in bed lag met mijn hoofd onder de dekens en gestoord werd van het piekeren. Helaas bleef GGZ weg en boden zij mij geen hulp die ik nodig had. Op zo’n moment voel je de wanhoop het ergst, als GGZ er niet is wanneer ik hen nodig heb, wie gaat mij dan helpen?

Ik deed een opleiding, ik moest nog 2 maandjes en dan was ik klaar. Door deze depressie/burn-out ben ik dit helaas kwijt geraakt. Ik mag het niet zien als falen, maar zo voelt het wel. Eerlijk is dat niet tegenover mijzelf, want ik heb er natuurlijk niet zelf voor gekozen. Momenteel zit ik al thuis sinds mei. Ik slik medicatie om mijn dagen wat door te komen. Het lukt me goed hoor, maar het voelt alsof er nog altijd een duivel op mijn schouder zit die mij omver probeert te blazen, de duistere wereld in (om het maar zo te noemen). Ik weet nog niks over de hulp die ik moet gaan krijgen, en dus kan ik simpelweg mijn toekomst ook niet verder plannen, en blijft het bij dromen.

Ik heb al veel bereikt vanaf mei, maar met vallen en opstaan. Het leven is een weegschaal, met links de positieve kant en rechts de negatieve kant. Zodra er iets teveel bagage in de rechter kan komt, ben je uit balans. Ik probeer mijzelf in balans te houden door leuke dingen te doen, sporten, boodschappen en andere dagelijkse dingen. Mijn grote passie schrijven heb ik nu ook weer opgepakt, en ik zal regelmatig wat online posten.
Deze post in misschien minder vrolijk, maar toch is het voor mij iets positiefs, omdat ik het niet meer hoef te schrijven alsof ik in de duistere wereld zit, maar ik vanaf de zijlijn zit en erover schrijf.

Mijn broer en moeder  hebben veel voor mij gedaan, en doen dit nog steeds.  Ik ben hen erg dankbaar.

 

4 Comments

  1. Ernestine

    Hoi Stans, je hebt je verhaal mooi beschreven, direct en vanuit je hart. Ik wens je alle goeds en vertrouw erop dat je je goede gevoel weer terug gaat krijgen en het leven dan weer gemakkelijker voor je wordt! Liefs, Ernestine X

    Liked by 1 persoon

  2. Anneke Zwartscholten

    Lieve Stans, voor mij een heel herkenbaar verhaal wat jij beschrijft. Het diepe zwarte gat waarvan je denkt dat je er niet uit kan komen. Hulp op maat is zo belangrijk. Regelmaat en dagstructuur, afspraken plànnen, veel sporten en op tijd naar bed! Van je afpraten of schrijven is ook een manier! Vergeet niet dat je hier alleen maar sterker uit kan komen. Als ik jouw verhaal zo lees ben je daar al aardig mee bezig! 💋 Groet Anneke Zwartscholten

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s