CONSTANZA’S LIFE – When you think there’s no way back into life

Deze gedachte heb ik veel gehad. Soms denk ik het nog. Aangezien ik al bijna 4 maanden wacht op een therapie en ik thuis zit in de ziektewet. In mei kon ik nog geen afwas doen of een sok opruimen, nu is mijn huishouden een stuk luchtiger geworden. Geen piece of cake maar niet meer echt een probleem. In het begin waren mijn broer en moeder er veel en die hielpen dan met mijn huishoudelijke klusjes en wat afleiding. Ik kan mij gek genoeg niet meer bedenken wat ik verder overdag deed. Waarschijnlijk was dat ook niet veel.

Ik had ADB, acute dagbehandeling. Daar ging ik elke week 5 dagdelen naar toe, om mijn structuur terug te krijgen. En dan weer naar huis en dan val je in een donker gat, vooral als de avond naderde. Verveling was er ook, maar iets doen lukte ook niet. Soms zat ik op de wasmachine, soms lag ik op het kleed met mijn katten. Ik ging ondanks dat toch vaak pas om 03:00u naar bed en stond dan om 8:00u weer op. Zodra ik in bed lag ging ik malen en kwam de eenzaamheid boven.

Ik had toen de tijd wel een persoonlijk begeleider maar dat moest stoppen omdat er te weinig tijd voor was. Ik had en heb constant het gevoel dat je op je knieën moet bij GGZ om hulp te krijgen. Mijn gevoel zegt dat GGZ liever wacht tot je bijna dood bent. Maar zelfs toen werd er niet meer actie ondernomen.

Ergens maakt het mij boos, ik sta stil in de tijd. Ik stond op een wachtlijst voor een therapie maar daar ben ik door een psychiater vanaf gehaald, buiten mijn weten om. Nu duurt het nog langer voordat ik hulp krijg. Ik wil graag werken en naar school gaan, en niet thuis zitten en medicatie krijgen om mezelf op het rechte pad te houden. Zo heb ik ook 2 maanden medicijnen geslikt waar ik achteraf gezien psychotisch van werd.
Enfin, there is a way back. Maar geloof mij, die weg ga je zelf moeten maken, want van instanties hoef je het niet te hebben. Bij de ADB maakte ik dag planningen met wat ik ging doen die dag. En dat was niet makkelijk. Alles plande je in, je afwas, douchen, naar bed gaan, ontbijt (want ik had geen eetlust meer door alle ellende).

Je start als volgroeit mens weer opnieuw in je leven. Heel je psyche moet je opnieuw opbouwen.

De weg terug zal je vinden door je structuur terug te krijgen. Douche, kleed je aan, doe je boodschapjes, haal een frisse neus, ga even sporten of fietsen. Belangrijkste is dat je kleine doelen stelt, dus niet dat je hersteld wil zijn in een maand want dat is absoluut niet realistisch. Ik sta er niet te veel bij stil hoe lang mijn weg nog zal zijn, dat maakt mij ongelukkig.

Doe vooral dingen waar je energie van krijgt en pak je rust momenten. Niemand, maar vooral jijzelf niet, heeft er iets aan als je jezelf gaat overbelasten. Het is nu wat makkelijker praten voor mij, maar dat komt omdat ik zelf al 20 keer op mijn bek ben gegaan.

There is a way back, but take your time.

signie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s