CONSTANZA’S LIFE – Acceptatie, op zoek naar jezelf & tevreden zijn met wie je bent

Soms ben je in het leven jezelf kwijt, of kwijtgeraakt door dingen die je hebt meegemaakt. Je hoofd loopt over van wat je hebt meegemaakt, en daarbij komen nog alle emoties en gevoelens die die gebeurtenissen oproepen. En dan moet je die warboel maar zien te fixen.

Ik denk er veel over na. Wie ben ik nou eigenlijk? Dingen zetten mij aan het denken. Ik vind het moeilijk te bedenken wie ik nou eigenlijk ben. Karakter eigenschappen benoemen? Pff, dat is moeilijk. Ik ben daar gelukkig niet de enige in, heel veel mensen vinden dit lastig. Met name de positieve eigenschappen van zichzelf benoemen!

Maar hoe ga je nou opzoek naar jezelf? Dat is niet iets met een begin en een einde. Probeer objectief naar jezelf te kijken. Wat doe je in het leven, wat maakt jou blij, welke mensen zijn belangrijk voor je, van wie houd je etc. Dat zegt namelijk allemaal wat over jou. Pak eens een fotoboek erbij van je kinderjaren. Wie zie je nou eigenlijk echt op die foto staan? Zie je een verlegen kind of misschien wel een heel extravert kind? Hoe was je gezin toen samengesteld? Zijn er op die leeftijd gebeurtenissen gebeurd die je je kan herinneren? Misschien zijn je ouders gescheiden, gepest op school, of mishandeld in je verleden, al deze dingen zullen je veranderen. Maar is de door negatieve gebeurtenissen ‘gevormde’ jij de échte jij? Als je alle foto’s door de jaren heen bekijkt bij jezelf, wat roept dit dan op? Ik zag bijvoorbeeld foto’s van vakantie. Mijn moeder staat er bijna nooit op, want die maakte alle foto’s. Mijn vader zag je wel, maar was niet zo druk bezig met de omgeving. En soms kan je aan foto’s dus iets aflezen, wat jaren later op zijn plek valt. Mijn vader is wel in mijn leven, maar niet betrokken. In mijn fotoboek schreef mijn moeder bijvoorbeeld dat ik als kind van 3 vroeg aan mijn vader: ‘is papa vrij?’. Mijn vader was er toen dus al niet vaak.
Maar óók positieve dingen kan je uit foto’s halen. Vakantiefoto’s, verjaardagen waar ik ontbijt op bed kreeg, mooie cadeaus, een pinguïn taart (ik vond pinguïns helemaal fantastisch) , foto’s knuffelend met mijn familie en ga zo maar door. Vraag eens aan je ouders hoe je was als kind.

Wat misschien eng is om te doen, maar je wel veel kan helpen, is om te vragen hoe iemand (waarbij jij je vertrouwd voelt) jou zou omschrijven. Ik heb een aantal keer bij de ADB (acute dagbehandeling) gezeten bij GGZ. Na 6 weken nam je afscheid daar, en mocht iedereen iets over jou zeggen. Dat was de eerste ontmoeting met de vraag ‘wie ben ik nou eigenlijk’? Kreeg ik zoveel complimenten en lieve boodschappen mee van mensen die je nauwelijks kent? Ík?

Het is moeilijk om dingen te accepteren die je dwars zitten. Maar wat je moeilijk te accepteren vindt, moet je niet wegstoppen. Vind voor jezelf een manier om het dragelijk en acceptabel te maken. Praat er over en/of zoek professionele zorg. Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar als je het nooit zal accepteren dat er dingen in je leven zijn gebeurd, zal je het altijd als een last bij je dragen. En acceptatie betekent immers niet dat je het er niet moeilijk mee mag hebben!

En na acceptatie komt tevreden zijn met jezelf. Door alles in het leven word je gevormd. Pak de factoren waar je niet tevreden mee bent aan. Kom op, alleen jij zelf kan dingen veranderen! Littekens kan je niet weghalen, maar ermee om leren gaan wel!

It’s time to believe in, and accept yourself.

ondertekening

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s