CONSTANZA’S LIFE – Het leed dat GGZ heet

vitamine c (22)

Terwijl ik onderuitgezakt aan tafel zit met soepstengels, pot chocopasta en Chico onder mijn stoel besloot ik maar weer even persoonlijk te worden.

Als ik nog niet gek was, werd ik het wel gemaakt door de GGZ. Ik ‘loop’ nu langer dan één jaar bij de GGZ. Ik zit ook langer dan één jaar in de ziektewet nu. Ik ben daar in mei 2016 terecht gekomen, omdat ik een overdosis medicatie had ingenomen, ik was suïcidaal. Zo ben ik in de molen gekomen. De molen van wachtlijsten, de lachwekkende psychiaters en de blinde hulpverleners.

Ik word niet serieus genomen.

Ik kreeg gesprekken bij verschillende psychiaters. Een vast gezicht kende ik niet. Ik ben toen, na nog geen uur praten, gediagnosticeerd door een psychiater. Een diagnose waar ik mijzelf niet in herkende. Ik ging er maar niet tegen in, want ja, dan zal ik wel te horen krijgen dat ik geen zelf inzicht heb.

Ik kwam steeds vaker in crisis. Crisis houdt in voor mij: suïcidaal zijn en jezelf niet onder controle hebben. Ik kon in het begin maar moeilijk aangeven wanneer ik hulp nodig had. Zo vond het ziekenhuis dat ik opgenomen moest worden, maar vond GGZ dat niet nodig. Het is immers onnatuurlijk om opgenomen te worden.

Ik belde vaak met de crisisdienst. Via de telefoon werd je dan ‘gerustgesteld’. Dan moest ik mijn medicatie innemen en iets gaan doen waar ik blij van werd. Ik werd helemaal nergens blij van. Dan werd er gezegd dat er morgenochtend contact met mij werd opgenomen. Maar er nam helemaal niemand contact op. Soms na drie uur kreeg ik iemand te pakken. Maar dan werd er nog niets geregeld. Als ik 5 dagen aan geef dat het slecht gaat, en er wordt niet gehandeld, dan is het de 6e dag raak. En als je dan de 7e dag bij GGZ komt, dan vinden ze het zó raar dat het opeens zó slecht kan gaan. Yeah right, opeens.

Hetgeen wat mij tot wanhoop dreef keer op keer was GGZ. Frustraties, frustraties en nog eens frustraties. Als GGZ mij niet wilde of kon helpen, wie helpt mij dan?

De wachttijd voor de therapie duurde eerst 2 tot 3 maanden, toen 3 tot 6, toen 6 tot 8. Ik ben tussentijds ook nog door een (vreemde) psychiater buiten mijn weten om van een wachtlijst afgehaald. Toen eindelijk de intake kwam voor de therapie, bleek dat ik helemaal niet de juiste diagnose gekregen had. Fantastisch, joe, bedankt. Ik kon mijn schoenzolen wel opvreten van alle ergernissen en frustraties. Ik had al vaak aangegeven dat ik mij niet herkende in de diagnose en dat de therapie mij ook niet aansprak.

Mijn boosheid, frustratie, verdriet en pijn groeide. Mijn klachten van CPTSS werden erger en erger. Elke dag was het een strijd. Een strijd om te blijven ademen.

Ik kon hysterisch worden. Een herbeleving, een pijnscheut. Ik verbouwde mijn huis compleet. Gooide het liefst heel mijn huis kapot. GGZ begreep niet waarom ik dat deed. Ik moest proberen om mezelf af te leiden. Als je dood wilde konden ze je nog vertellen dat je afleiding moest zoeken. “Wat vond je vroeger leuk om te doen?”. Als mijn geduld op was schreeuwde ik door de telefoon dat ik dood wilde. “Ja, vervelend”. Ik heb nog nooit zulke incompetente mensen aan de telefoon gehad. De buurvrouw van vier straten verder op zou het nog beter kunnen.

Dan belde ik ’s nachts. “Nee, je staat niet op de lijst”. Ik zei dat ik er op moet staan. “Hmm, nee ik zie je niet. Ik heb wel een ander nummer, 0900…”. Volgens de mevrouw van de GGZ was dat nummer gratis. Elke zeekoe in Nederland weet dat 0900 nummers niet gratis zijn. Maar buiten dat, ik bel met GGZ en word naar een organisatie doorverwezen die mij niet kent, terwijl ik suïcidaal ben. Schandalig.

Voor GGZ heb ik misschien een grote mond. Maar als je die niet hebt, kom je helemaal nergens binnen de GGZ. Deze mensen die ik heb ontmoet binnen de GGZ weten totaal niet waar zij mee bezig zijn en kloten maar wat aan. Zij gaan ’s avonds lekker slapen, terwijl bij ons de hel neerstrijkt.

Zo ben ik een paar maanden terug opgenomen geweest. Ik voelde me erg slecht en wilde graag een gesprek met een hulpverlener. Hij zei: “Maar als je krap bij kas zit, kan ik je financieel wel helpen”. Ook kreeg hij een eigen praktijk en kon ik daarheen komen. De vloer zakte onder mij vandaan. Waar ben ik nog veilig. Later klopte hij nog aan bij mijn kamer om het adres te geven. Toen ik in paniek de nachtdienst hierover inlichtte zei ze: “Nou, dan weet je voor volgende keer dat je beter je grenzen aan moet geven”. Ik werd compleet verward. Ik snapte het niet meer.

Ik heb de volgende dag mijn complete kamer daar verbouwd. Het werd zwart voor mijn ogen. Na een uur kwam er iemand kijken. Die ging weer weg. Toen kwamen er 5 man. Opeens was er personeel zat, die ik de hele dag niet gezien had. De arts zei: “Je hebt geen hulp gezocht”. Ik zei, “gister wel”. Waarop hij antwoordde: “Ja, maar vandaag niet”. Ik werd naar huis gestuurd. Moest binnen 1 uur buiten staan. Jankend heb ik mijn tas ingepakt. Op de vraag hoe ik thuis moest komen kreeg ik het antwoord “daar hebben we het vorige keer ook al over gehad mevrouw”. Terwijl ik in crisis zat moest ik zelf uitzoeken hoe ik thuis kwam. Het was vrijdag, ik kreeg geen zorg voor het weekend. Ik kon mijn hoofd nog net boven water houden, maar die arts heeft mijn kop onder water gedrukt.

Iedereen voert een ander beleid. Wat een pleurisbende.

Zo heb ik ook een keer 30 pillen voorgeschreven gekregen door een voor mij onbekende psychiater. Er zijn zo ontzettend veel fouten gemaakt door GGZ, dat is onvoorstelbaar. Er had heel veel voorkomen kunnen worden als er geluisterd en gehandeld was.

onderschrift

3 Comments

  1. Anne

    Zooooo f*cking herkenbaar.. Ik zit er inmiddels al 11 jaar in -die zinloze, frustrerende molen. Ook al 11 jaar dezelfde onzin-diagnose. Zodra je je plakkertjes hebt kom je er ook niet meer vanaf. Want stel je voor dat iemand opnieuw een uurtje met je moet praten -_-.. Ik voel met je mee en ik raak gewoon al over m’n toeren als ik het lees. Gekmakend – ipv behandelend.. Ik heb net een logje geplaatst over depressie/suicide, hing afgelopen dinsdag namelijk ook aan de crisislijn. Heb t mooi zelf mogen oplossen..Misschien maar beter ook. Sterkte in ieder geval en als je er behoefte aan hebt mag je altijd contact opnemen.

    Liked by 1 persoon

    1. yourwalhalla

      Ha Anne, hopeloos is het. Word nog gekker van GGZ dan ik al ben (om het maar zo te zeggen). Crisislijn stelt inderdaad voor mij ook niets voor. Mijn ervaring is dat in crisis je een doe-het-zelf pakket krijgt. Ondanks dat je aangeeft dat je het zelf niet kan. Onvoorstelbaar dat dat mensen met een diploma zijn. Zo zie je maar dat een opleiding in de GGZ je nog nergens kan brengen. Ik heb morgen intake, ben benieuwd. Ik wil graag verder met mijn leven. Dat is wederzijds, thanks girl. Groet van mij. P.s. ik zal je bericht op je blog lezen!

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s