CONSTANZA’S LIFE – Tinder, spagaat en winkelmandjes


Ik zit al een uur op Tinder te swypen. Mannen met spieren, waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Staan ze dan, in de sportschool zichzelf te fotograferen. Oppervlakkige vleeskeuring. Met een leuke beschrijving over zichzelf, maar als je dan eenmaal praat met ze, hebben ze de inhoud van een pakje shag. Opvallend is dat bijna alle mannen op Tinder nét verhuisd zijn (ra ra) of liggen sommige nog in een scheiding. Je ken maar vroeg beginnen hè met het zoeken van een rebound. Wat een stelletje treurwilgen met z’n allen.

Ik vond het hoog tijd om mijn billen uit mijn broek te dansen tijdens de afwas, om vervolgens mijn frontale kwab te stoten tegen de punt van mijn aanrechtkastje. Whatever.

Ik heb een hekel aan boodschappen doen. Ik ben er ook gewoon niet goed in. Het begint al met een boodschappenlijst. Daar word ik al moe van. Dus dat sla ik sowieso over. Oké vandaag maak ik hem wel. Eenmaal in de supermarkt kom ik er vaak achter dat ik het meest drukke tijdstip heb uitgezocht om boodschappen te doen. In Leiden bevinden zich om 18:00 uur standaard zo’n 30 studentenhuizen in de supermarkt, die altijd té lang staan te ouwehoeren over wat ze nou gaan eten en hoe ze de rekening gaan splitten. En de uitkomst van de winkelmandjes op wieltjes is prettig, als alle wieltjes functioneren. Ik heb meestal al geluk als er twee wieltjes op zitten. Of ik heb zo’n mandje waarvan de wieltjes piepen, dat je bijna niet ermee durft te lopen. Bij sommige mensen zou je het winkelmandje het liefst door de strot duwen aangezien je soms bijna in een spagaat in het groentevak ligt omdat iemand het winkelmandje als een soort dweil door de supermarkt heen schuift. Het lijkt wel of ze soms vergeten dat je ook poten hebt. Enfin.

Ik herpakte mijzelf. Als een volwassen vrouw met een boodschappenlijst. Denk je alles gehad te hebben. Terwijl de kassa juffrouw praat over haar steunzolen en pijn in de rug, leg ik mijn boodschappen op de band en doe ik mijn mandje op de stapel – met andere fantastische mandjes – met wél functionerende wieltjes eronder, die het prachtige effect van zwaartekracht bewijst en heel die toren van fantastische mandjes om dondert. Zodat ik vervolgens een soort van spastische aerobic oefening aan het doen ben om al die mandjes weer omhoog te krijgen, terwijl Truus (die achter me staat in de rij) even glimlacht zo van ‘balen joh’. Ze heet geen Truus, maar je kent het wel, van die middelbare leeftijd vrouwen met zuurkool haar en rode lippenstift omdat ze denken dat Henk (haar man) dat nog spannend vindt. Terwijl heel de buurt weet dat Henk met de minnares (buurvrouw van twee deuren verderop) het bed deelt.

Fijne dag nog verder.

(P.s. voor Truus. Als je dit leest, dat van Henk was een grapje. En sorry van je zuurkool haar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s