Crying at the discotheek in bed

Terwijl ik in bed lig om 13:00 uur op zondagmiddag, besloot ik om een nieuw boek uit te zoeken online. Een e-book. Een waarin ik misschien iets kon leren over het leven. Iets leren uit een boek over het leven, want de manier van alles zelf ondervinden vind ik soms niet de fijnste manier. Het eerste boek wat er bij bol.com op kwam was “Candida, Bron Van Ziekte”, de volgende “Trauma Bij Kinderen”. Nee, hij stond niet op “aanbevolen”, maar op “populariteit”. Anyway, eenmaal gefilterd zag ik wel een aantal boeken die mij aanspraken. Ik moet toch ook een ander boek lezen dan een boek over de ontwikkeling van baby’s. Ja, ik lees een boek over de ontwikkeling van baby’s. En nee, er is geen baby op komst. Gelukkig is dit geen live interview, dus kan ik nu lekker overgaan op een ander onderwerp voordat ik “waarom” vragen krijg. 

Ja, ik lees een boek over de ontwikkeling van baby’s.


Ik heb soms het idee dat je voor de buitenwereld altijd maar lachend, fantastisch en succesvol moet zijn. Maar die lelijke dagen mogen er ook gewoon zijn. Wauw, wat klinkt dit therapeutisch. “Ah, misschien helpt mediteren voor je”. Meid, ik heb me toch een partij geen zin om met mijn benen opgevouwen te liggen en te luisteren naar een klankschaal. Ik denk dat mijn grootste aversie voor social media hierdoor is ontstaan. Lachwekkend vind ik het. Enfin, daar wil ik het helemaal niet over hebben, want het is geen part of my life, and it’s never going to be. Ik denk dat de dagen dat ik niet lekker in mijn vel zit (moe, inspiratieloos en vooral niet de opgewekte ik zijn), een soort pauze zijn om weer verder te kunnen. Een pauze waarin ik diagonaal als een zeester pessimistisch in mijn nest lig te zuchten.

Een moeiteloos en vooral gelukkig bestaan is altijd een part of my life. Maar waarom til ik dan zó zwaar aan die paar dagen per jaar dat ik even ben uitgeteld? Waarschijnlijk omdat ik niet wil accepteren dat deze dagen er zijn. Hiermee maak ik de dagen onbewust nog moeilijker. Het maar eisen van jezelf dat je je goed moet voelen, je een nuttige dag hebt gehad en als een onwijs aantrekkelijke, succesvolle en gelukkige vrouw met een pluim in haar ass heeft geleefd. De dagen buiten deze dagen leef ik overigens ook niet met pluim in mijn kont, hoor. Ik heb een kantoor baan, is allemaal helemaal niet praktisch. 

Voor nu blijf ik in iedergeval in mijn blote kont in bed liggen met “crying at the discotheek” op de achtergrond, volledig mezelf geaccepteerd zoals ik nu ben. Grapje. Dat laatste dan. Dat klinkt té therapeutisch en daar pas ik voor. Ik bedoel maar te zeggen dat ik ga proberen mezelf niet te storen aan dat ik een beetje mweh ben. Mweh, ja. Als je opzoek bent naar sterke definities en diep inspirerende quotes, wil ik je adviseren om even een kijkje te nemen op instagram. Je krijgt er dan wel een gratis blote reet bij, want die past goed bij de quote. Wees een beetje lief voor jezelf!


Joejoe, en vergeet niet te abonneren (menu) voor je portie rebelse teksten.

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s