Short rebel interview

Ik ben redelijk anoniem op mijn website, maar ik wil ook niet te mysterieus overkomen. Daarom heb ik iemand 9 vragen laten opschrijven voor mij, zodat jij een beetje meer van mij te weten komt.

Waar zou je het liefst willen wonen?
Eerlijk gezegd maakt het mij niet zoveel uit in welke plaats ik woon, als het maar een oud romantisch uiterlijk heeft. Zolang het geen niemandsland is, maar ook niet met álleen maar drukte om mij heen. Ik moet wel de rust kunnen opzoeken, maar dan niet een afgezaagd mini park in een stad. Toch zou ik van zo’n standaard buurt ook niet heel blij worden. Ons kent ons is niet echt iets voor mij, al is het natuurlijk wel leuk als je een aantal buren kent. Belangrijkste is dat je dichtbij iemand bent waar je van houdt.

Belangrijkste is dat je dichtbij iemand bent waar je van houdt.

Wat is het engste wat je ooit hebt meegemaakt?
Verhalen met een spin sla ik even over, dit verhaal schoot mij direct te binnen. Ik was met een groep vrienden naar een feest geweest in Amsterdam. Na afloop liepen wij op dat industrieterrein, waar blijkbaar nog een besloten feest gaande was. De mensen die binnen het hek stonden zagen er wel wat vreemd uit, maar who cares. We werden uitgenodigd. We hadden al enkele twijfels over of het wel verstandig zou zijn, maar wat is een leven zonder risico’s. Eenmaal door het hek, liepen wij richting de deur die werd opengehouden door een oude en beetje vieze man. Toen de deur open ging, wist ik niet wat ik zag. Ik zag banken staan en daarop zaten een soort zombies. Ik weet niet wat ze op hadden, maar dat ze van voor niet meer wisten dat ze van achter leefden, was mij wel duidelijk. Ik keek naar die vrienden, die letterlijk met open mond achter mij naar binnen zaten te staren. “Ik wacht wel buiten” zei ik. Een andere vriend sloot zich bij mij aan, maar de rest ging naar binnen. In de tijd dat wij naar binnen hebben staan staren door het gapende gat van de deur, had iemand achter ons een heel dik kettingslot om het hek heen gedaan. “Er zit een slot om het hek” zei mijn vriend. Ik keek naar het hek, en inderdaad, een slot. “Kan je het slot openmaken?” vroeg ik aan die halve tamme die bij het hek stond. “Ik weet niet waar de sleutel is”. Oh, really, gaan we dit spel spelen dacht ik. Ha-ha we gaan een groep mensen opsluiten omdat wij teveel hersencellen missen. Oh well, toen heb ik als tante sidonia naar binnen gegild – boven de muziek uit – of ze (vrienden) even konden komen. Uiteindelijk is een vriend iemand gaan zoeken binnen, om de sleutel te krijgen. Uiteindelijk heeft het denk ik een twintig minuten geduurd bij elkaar, maar het voelde als een uur. Achteraf kunnen we er om lachen, maar hell no dat ik dit nog een keer ga doen. Op een donker industrieterrein, om 7 uur in de ochtend, waar niemand anders is. Maar, wel een leuk verhaal.

Welk verhaal wordt altijd over jou verteld door je ouders?
Welke niet? Dat ik tot mijn zesde jaar in de buggy heb gezeten, of dat ik mijn knuffeltje altijd kwijt was onderweg naar Frankrijk. Dan moest de auto aan de kant gezet worden, iedereen de auto uit, om te zoeken naar Nellie. Nellie is ook maar een paar centimeter groot, dus je raadt het al, die was héél vaak kwijt. Dan nog de bonus: ik schijn als kind ook eens mijn kauwgom kwijtgeraakt te zijn in de auto. Een kauwgompje waar ik op aan het kauwen was. Uiteindelijk bleek mijn broer hier op te zitten, dus dat mysterie was in ieder geval opgelost. Die kauwgomplek is nooit meer uit de bekleding van de auto gegaan.

Op welke leeftijd vond jij jezelf volwassen?
Mens, ik vind mezelf nog steeds niet volwassen. Ik leef alleen het volwassen leven, een soort van. Ik doe mijn best. Wanneer ben je nou volwassen?

Als er brand uit zou breken en je kon één ding redden, wat zou het zijn?
Een ding. Mijn geboorteknuffel. Spullen zijn te vervangen, maar dingen met emotionele waarde niet.

Waardeer jij mensen die direct zijn?
YES! Sterker nog, ik kan niet tegen mensen die niet direct zijn. Ik vind dat mensen dingen zo vaak ingewikkelder maken dan ze zijn. Zo zonde van mijn tijd en gepieker. Ik kan daar niet mee omgaan.

Verplaats je eens in iemand die jou irritant vindt. Wat zou hem of haar irriteren?
Mijn directheid, for sure. Daarnaast mijn hoge schijt factor. Het komt wel eens voor dat dingen te grof mijn muil verlaten, zonder dat dit de bedoeling is. Ik zeg echt wat ik denk en als ik het niet zeg, dan is het altijd (zeer vervelend) goed af te lezen aan mijn gezicht. Als je met fluwelen handschoentjes behandeld wilt worden en wil graven naar de waarheid, ben je bij mij op het verkeerde adres. Over het algemeen wordt directheid gelukkig wel gewaardeerd.

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s