Stroomstoring, waterhoofd en krabpaal

De tijden zijn weer aangebroken dat ik lekker in bed lig en vergeten ben de kachel uit te doen. Elke. Avond. Hetzelfde. Liedje. Weer uit bed (al ben ik erachter gekomen dat een kachel niet in de categorie ‘overbodige luxe’ valt. Er was stroomstoring, wat niet direct een probleem is als je in Sri Lanka woont. Voor mij was het wel een probleem aangezien ik een planning had. Mijn humeur was gedaald tot aan de aardkorst. Uiteindelijk moest ik onder een koude douche en moest ik noodgedwongen de stofzuiger inruilen voor een bezem. Back to 1820. Omdat ik mijn ijskoude douche heb overleefd, heb ik mij direct opgegeven voor het programma ‘Ultimate Survival’ van Discovery. Misschien kan Bear Grylls een partner gebruiken).

Na het douchen dacht ik even lekker een masker op te doen. Zo’n sheetmasker. Een masker wat precies nét niet goed zit. Misschien heb ik een uitzonderlijk bijzonder afwijkende schedel, maar de ogen van het sheetmasker zitten op mijn wangen en het gat van de neus op mijn voorhoofd. Bewijs van spreken dan hè. Ik heb geen waterhoofd. Althans, vooralsnog geen vastgestelde diagnose.

Deze week heb ik een nieuwe krabpaal voor mijn kat gekocht. De andere krabpaal zat nogal los, het werd hem volgens mij een beetje te spannend om daar nog in te gaan hangen. Hij heeft alleen aan de nieuwe krabpaal geroken. Ik heb geprobeerd hem te enthousiasmeren, alsof ik hem de krabpaal probeerde aan te smeren. Maar katten hebben nou eenmaal hun master in negeren, dus tot nu toe nog geen succes. Misschien vindt hij de vorm van de krabpaal niet in zijn natuurlijke habitat passen. Ik heb er zelf ook al aan zitten krabben in de hoop dat hij het geluid herkende. Idioterie.

Vaak storen mensen zich aan geluiden van de buren. Ik heb dat niet zo. Ik heb een buurman die echt amazing veel herrie kan maken, dat het gewoon knap is. Ik ben mij dan altijd aan het inbeelden wat hij aan het doen is. Headbangen tegen de muren of een soort klepper concert met zijn keukenkastjes. Zolang hij niet klaagt over kouwe pannekoeke vind ik alles prima (als je het niet kent, Google dan even de rijdende rechter met koude pannenkoeken).

Pas was ik aan het nadenken over kinderprogramma’s uit mijn tijd. Het verbaasd me dat er nog geen speciale stoornis is ontdekt bij kinderen die in de jaren ’90 geboren zijn en naar deze programma’s keken. Programma’s als ‘Ffuckie Slim’, ‘Purno De Purno’, ‘Rembo & Rembo’. Als deze programma’s nu uitgezonden zouden worden, zou er een rechtszaak aangespannen worden door de overbezorgde bescherm maatschappij waar we nu in leven. De engste vond ik toch nog wel ‘Ik Mik Loreland’ met Karbonkel. Wat was dat een gestoord programma. Wat was ik altijd bang dat Karbonkel uit de wc pot zou springen als ik erop ging zitten. Ken je hem? En natuurlijk niet te vergeten het programma ‘Lekker Dansen’ met Maxim Hartman. Erg vermakelijk. Alles was beter in de jaren ’90.

Goed, ik ga de kachel uitzetten en in mijn boek lezen. Morgen is het gelukkig alweer woensdag, de helft van de week, dus bijna weekend!

Slaaplekker!

5 Comments

  1. bienologisch

    Slaaplekker! Ja lekker dromen over die 90’s series. Ik heb het weekend ook de oude kinderen van kinderen liedjes laten horen aan mijn kids. Niet dat pedagogische verantwoorde gejengel van nu maar gewoon lekker liedjes over kip patat en appelmoes. Een meisje dat tieten krijgt en je vader die is gek! Omdat het kan en toen gewoon kon.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s