Ik en mijn awkward moments

Terwijl ik trots met mijn 120 tellende pagina’s samenvatting de copyshop uit liep, bleef ik met weet-ik-veel-wat hangen aan zo’n schooltafel. Die verschoof niet een klein stukje, maar een kwartslag. Naast dat ik me te pletter schrok van het kabaal wat ik maakte, schrok de rest van de winkel ook. “Oh hahaha” lachte ik ongemakkelijk. “Het is niet zo mijn dag, het is maandag”. Toen wist ik niets meer wat de situatie minder ongemakkelijk zou kunnen maken dus besloot maar gewoon die kut tafel terug te schuiven en de winkel uit te rennen. Had niet verwacht dat ik op maandag al een mentale inzinking zou krijgen. Dit was weer een prima entree om de week mee te beginnen. De rest van de dag zit ik binnen, dus dat is redelijk veilig.

Ik vergeet ongemakkelijke momenten altijd heel snel. Al moest ik wel denken aan de klassieker “veter om trapper” van vroeger. Dit gebeurde op een of andere manier ook alleen als ik naar school toe fietste. Al hoewel ik het ook met een broekspijp ooit heb gehad. Wat echt een prestatie op zich is. Vréselijk dat moment dat je beseft dat je been steeds strakker tegen je fietspedaaltje aan gedrukt wordt en je naar beneden kijkt en de situatie rondom je pedaal tot je doordringt. Ik ben vroeger wel vaker dan één keer op de weg geklapt met een been wat verenigd was met mijn fiets.

Zo was ik ooit op school eens te laat voor de les. Toen ik eenmaal bij het lokaal aankwam, zat de deur dicht. Ik kreeg het voor geen mogelijkheid open. Ik dacht jémig wie is er zó kinderachtig om die deur dicht te houden. Er zaten ook gordijnen voor de ramen van het lokaal (aan de gang kant, school uit 1800), dus ik kon ook niks zien. Uiteindelijk ben ik maar ergens gaan zitten. WhatsApp en mobiele telefoons waren toen nog niet zo actief, dus je kon ook niet even iemand raadplegen. Toen de les was afgelopen kwam iedereen uit de deur lopen. Maar niet de deur waar ik aan had zitten trekken en rammen, nee de deur verderop. Er bleken twee deuren te zijn aan dezelfde kant van het lokaal. Merde. Nee, die deur had ik echt niet gezien. Wat een giller.

Achteraf bleek het een oplaadpaal te zijn voor OV kaarten.

Vorige week zat ik in de bus. Dat apparaat waar je moet uitchecken deed het niet. Had hem er inmiddels al vier keer langs gezwiept, maar geen reactie van de paal. Achteraf bleek het een oplaadpaal te zijn voor OV kaarten. Geeft niet hoor. Stonden maar 3 mensen achter mij die het hebben gezien. Toen zei ik maar half lachend en half huilend “oooooooh dit is geen uitcheck paal”, voor het geval zij het misschien óók niet wisten. Dus ook toen snel wandelend de bus uit en het station in. Ondanks dat het mij bijster weinig interesseert wat de buitenwereld denkt, heb ook ik niet heel erg veel behoefte aan dit soort momenten. Maar hé, wel een leuk verhaal. Genoeg embarrassing stories for now, bye!

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.