Brillenwinkel en tampons

Terwijl ik met mama aan het bellen was, liep ik door de Action. “Ja, ik haal hier altijd mijn tampons want ze zijn hier een stuk goedkoper” vertelde ik luid en duidelijk door de telefoon terwijl naast mij een jongen liep waarmee ik per ongeluk een blik wisselde en net te lang aankeek. Toen zei ik maar “oh sorry” tegen hem, lachte en verliet snelwandelend het gangpad.

ik zie echt geen reet

Voordat ik tampons ging halen, was ik nog even langs de brillenwinkel geweest. Het is een nieuwe bril, maar de glazen zijn niet goed. Maar écht niet goed. Alsof de glazen van Bep van 90 er in zijn gezet en Bep nu met mijn glazen in haar bril zit. De brillenwinkel man wilde het eerst gooien op “wennen”, maar toen zei ik “ik zie echt geen reet” in plaats van “ik kan er niet goed door heen kijken”. Maar goed, ik was ook nog ongesteld. Toen ik in die vieze stoel zat (ik vind dat echt vieze stoelen, van die brillenwinkel stoelen) kreeg ik een soort weeën waardoor ik een soort spastische beweging maakte door de pijn en als een soort ongeïnteresseerde zak aardappelen tegenover die man kwam te zitten. Maar normaal zitten ging niet. Dus ik zat uiteindelijk het hele gesprek op mijn rug in die stoel. Ik vond het ook ongepast om te zeggen dat ik pijn had aan mijn baarmoeder. Het kostte mij moeite om mijn gezicht niet helemaal in de kak-stand te zetten door de pijn. Ik moest dus ook nog geforceerd mijn gezicht in bedwang houden.

En dan moet je altijd met zo’n super sonisch hip ding op je hoofd, waar ze dan je glazen sterkte in doen, dat kamertje uit om ‘even naar buiten te kijken’. Dus in het kort gewoon de walk of “kijk mij er debiel uit zien hé’. Maar ik kan het uiteraard niet weigeren. Loop je die kamer uit en dan ga je even daar in de weg staan voor iedereen (echt zo, altijd als je dat naar buiten kijkt moment hebt, lopen er net heel veel mensen in dat pad waar je gaat staan) en dan moet je zeggen of het fijn kijkt. Ik weet nooit goed of het fijn kijkt.

Dan moet je weer terug die kamer in en weer met je baarmoeder op die stoel. Ik kon alleen maar denken hoe ik zo snel mogelijk weg kon want na een tijdje begon dat op mijn rug zitten ook pijn te doen. Eenmaal klaar liepen we die kamer uit en liep die man mee naar de deur. Althans dat dacht ik. Er staat in die winkel een pilaar en terwijl ik aan het praten was en mij omdraaide om hem aan te kijken, was die hele man opeens foetsie. Dus ik keek nog eens de andere kant op, maar niks. Ah, daar was hij weer, hij was achter de paal. Jij denkt nu vast, wat een reusachtige paal staat er in die winkel dat het zo lang duurde tot je die man weer zag, maar nee hij moet echt maximaal in slowmotion zijn gaan wandelen achter de paal. Of pilaar, whatever. Werd dus ook weer een awkward ‘dankjewel en doei’ moment.

Hoop van harte dat jullie ook awkward momenten hebben.

Joejoe.

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.