Dildo in een potje en meer

Dacht ik eindelijk het spelletje bij de bus te snappen met onze C’rona maatregelen, bleek het toch weer niet. Stond lekker te wachten, toen de bus kwam. Ik met mijn goede gedrag bij de achterste deuren staan, duurde wel even. Misschien dat het even duurt. Dacht dat ze altijd wel snel open gingen als de bus stil stond. Nou ik heb toch geen haast. Oh. Ooooh. Joe, kom eraan. We mogen weer aan de voorkant instappen. Hoe houd ik al deze veranderingen bij, zodat ik wat minder awkward momenten meemaak. Ik heb geen idee hoe mijn gezicht naar de deuren keek, en als je het niet erg vindt, sta ik daar liever ook niet langer bij stil. Daarna liep ik nog op school per ongeluk aan de verkeerde kant van de trap waardoor de beveiliging met bloedgroep sambal riep “AAN DU ANDURU KANT DAME”, schrok me het leplazerus waardoor ik zowat teleporteerde naar de andere kant van de trap. YES SIR.

Het begint alleen steeds meer op een dildo in een potje te lijken.

Ik dacht van de week, joh laat ik een plant bestellen. Niet duur, wel leuk. Goede recensies. Wat kan er mis gaan? Tuurlijk er kan van alles misgaan zoals kapotte plant bij levering, maar dat zal écht niet gebeuren. Ze zijn expert in inpakken, dus die zit echt wel veilig in de verpakking. Hij is net geleverd. Kapot. Wat. Een. Gedrocht. Het is echt een gedrocht van een plant. Ik had de plant besteld, omdat het op de fiets nou eenmaal niet heel praktisch is. Maar ik denk dat als ik was aangereden met plant op de fiets, dat hij er eigenlijk nog beter uit had gezien. Enfin, de mail is verstuurd, even afwachten maar. Ik heb denk ik zo’n 8 jaar geleden een cactus gekocht bij ikea, en hij doet het nog goed. Het begint alleen steeds meer op een dildo in een potje te lijken. Weet niet of ik het echt nog een bijdrage vind leveren aan mijn leefomgeving.

Ik had vandaag een overwinning. Altijd als ik in de bus zit vergeet ik op tijd op het knopje te drukken, wat resulteert in onnodige wandelingen op momenten dat je daar tótaal geen zin in hebt. Paar maanden geleden heb ik namelijk 35 minuten naar huis moeten lopen voor een busrit van 10 minuten. Door de regen. Op een verlaten industrieterrein. Ik ben te dromerig. Ik zit op een of andere manier altijd helemaal vastgezogen in zo’n warme busstoel. Het zit zo lekker dat ik vergeet wat ik aan het doen ben. Dus vaak gebeurt het dat ik denk “hé mijn huis”, wat betekent dat ik al te laat ben.

Ik ben deze week weer een stuk dichter bij mijn diploma gekomen. Eerste tentamen zit er alweer op en ik ga er vanuit dat ik het heb gehaald. Mijn vermoeidheid is niet te beschrijven in woorden. Doen alsof de vermoeidheid er niet is, werkt het beste voor nu. Ook ben ik door een bedrijf uitgenodigd om op gesprek te komen, dus goed nieuws. Op dit moment ligt mijn beste vriendje op mijn buik te slapen, Rocky (is mijn kat, geen man). Voorlopig zal ik nog niet kunnen bewegen. Beste manier om verplicht te blijven liggen.

Én bijna weekend!

Doei.

4 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.