Lekker naaien

Lig lekker in bed keihard Celine Dion te luisteren (my heart will go on) met kaarsjes aan. Kijken of die Di Caprio eens langskomt. Maar niet nu, want ik heb geen energie. Oké lieve lezer, ik weet niet wát je drinkt op dit moment, maar we proosten ermee. Cheers! Ik heb mijn tentamens gehaald én een nieuwe baan. Het harde werken werpt zijn vruchten af. Dus de bodem van de fles wijn zie ik dit weekend nog wel. I’VE GOT THE JOB BITCHES! Jullie zijn niet mijn bitches, verre van. Maar het klinkt even lekker.

Dus ik kijk naar achter, staat er een man in de lucht te zwaaien met mijn courgette.

Ik was weer eens iets vergeten in mijn tas te doen, nadat ik het had afgerekend bij de kassa. “Mevrouw, mevrouw”. Ik voelde dat het voor mij was. Dus ik kijk naar achter, staat er een man in de lucht te zwaaien met mijn courgette. Het is toch beetje gek dat iemand dan met zo’n langwerpig ding naar je staat te zwaaien. Bij thuiskomst de boodschappen opgeruimd en toen viel er helaas een open pak bloem uit de kast. Het zat overal. Ik heb toen besloten om even in de ontkenningsfase te gaan, dus ben maar als een kleuter knetterchocola op de bank gaan eten. Het is inmiddels opgeruimd hoor.

Van de week schoot mij opeens te binnen dat de lessen handarbeid van vroeger echt vreselijk waren. Ik weet nog als de dag van gister dat we een knuffel moesten maken, maar het moest ook een betekenis hebben. Nou, ik had een schildpad. God mag weten waarom ik daar voor gekozen heb toendertijd. Na zo’n uitleg van hoe een naaimachine werkt, mochten we er zelf achter zitten. Wat. Een. Ellende. Na één minuut lekker naaien (jaja, toen gebeurde dat nog), liep dat apparaat al vast. Heel dat draad zat moervast in die machine. Ik kreeg het voor geen mogelijkheid los.

Als je denkt dat dat het vervelendste was, heb je het mis. De docent had het op mij gemunt. Ze had zwart haar met een grijze veeg. Soort Cruella de Vil. Ik kreeg nog net geen straf voor ademen. Dus je raadt het al, ik durfde ook geen hulp te vragen met het naai apparaat. Nadat ik had geprobeerd om het draad los te krijgen (lees: het nog erger maken), besloot ik maar om stiekem snel achter een andere naaimachine te gaan zitten. Wanneer ze niet als het oog van Sauron naar me zat te loeren.

En altijd. Áltijd. Was er een moment dat iemand anders dan achter die naaimachine ging zitten, waar ik alles had zitten opnaaien. Goed, dat kind liep naar de docent, docent liep mee naar de naaimachine. “Jongens, wie heeft er net op deze naaimachine gezeten? Je kan het niet zo achterlaten”. Je snapt wel dat ik toevallig nét in opperste concentratie zat met mijn schildpadje. Uiteindelijk is het mij niet gelukt om dat ding af te maken en heeft mijn lieve tante Bep de complete schildpad voor mij gemaakt. Hij zag eruit alsof het uit de winkel kwam. Volgens mij een 7,5 gekregen toen. Het was een 10 waard, maar hè, ik was het.

Ik ging met zoveel tegenzin naar die lessen toe, omdat ze zo vervelend deed tegen me. Vaak als het lokaal al open was, maar Cruella nog niet aanwezig was, ging ik in de kast zitten. Het was zo’n kast met schuifdeuren tegen de hele wand. Je kon er makkelijk in zitten. Dus dan vloog ik in het begin van de les de kast in. Elke les liep ze wel eens het lokaal uit, wat ik zag door een kiertje van de kast. Dan ging ik weer in de klas zitten. Zo scheelde het toch weer een halfuur.

Dus als je lekker wilt naaien, bedenk jezelf maar twee keer.

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.