Paspop en zuurpruim

Zondagochtend moest ik even naar de Dille & Kamille toe. Nadat ik mijn fiets geparkeerd had, stormde ik de winkel binnen. Met mondkapje, dat was ik dit keer niet vergeten. De medewerker zei iets, maar ik had mijn muziek nog in, dus ik zei “sorry”. Toen herhaalde ze “heeft u een momentje?”. Dus ik zei dat ik wel een momentje had en bleef braaf op de deurmat staan wachten. Ik had inmiddels mijn muziek weer in gedaan, toen ze weer iets zei. Dus ik wéér de muziek uit, en vragen wat ze zei. Dus ze wees naar achter, waar een hele rij stond te wachten voor de Dille & Kamille. Ik kon er wel om lachen, maar de mensen in de rij stonden op standje zuurpruim. Ik weet inmiddels niet meer of het gezond is in hoeverre ik in mijn eigen wereld leef. Al is dit niets nieuws, ik heb het gewoon écht niet door. Vorig jaar had ik niet door dat er ergens een lange rij bij de kassa stond, en ging vooraan bij een andere kassa staan. Toen werd er een heks boos en zei ze dat ze mij asociaal vond. Het is wat hè, met mensen.

De Dille & Kamille vind ik altijd een ietwat verwarrende winkel. Heel hip, maar met klassieke muziek die opa in de auto luisterde. Ik heb niets tegen klassieke muziek, maar winkelen in van die grijze klassieke muziek vind ik toch een beetje onwennig. Voel mij ook acuut nerveus bij het betreden van het klassieke rustoord. Alsof ik dan ook opeens heel sierlijk door die winkel moet lopen. Nee, natuurlijk niet. Misschien dat het voor (ab)normale mensen rustgevend werkt, wie zal het zeggen. De een zal zich er als een vis in het water voelen, maar ik voel mij daar meer als een vis op het droge. Ik hoef geen party muziek, maar een beetje pit in die tent kan geen kwaad.

Nadat ik bij het rustoord alles gekocht had wat ik nodig had, moest ik naar de supermarkt. Hier liep ik één persoon constant in de weg. Althans, ze kwam elke keer met haar vierwieler (winkelwagen) om de hoek gescheurd. Dit leverde uiteindelijk een spannend spel op voor mij. Een soort Pac-Man. Ik dacht als ik nog een keer bijna tegen Pac-Man en haar vierwieler aanloop, dat ik mijn excuses ging aanbieden dat ik in de supermarkt was. Maar ik kon haar niet meer vinden. Misschien kan ze ook een bezoekje brengen aan het rustoord.

Enfin, ik liep dat pashokje uit en zag daar een tegen een paspop aanrijden.



Ik herinnerde mij deze week dat ik omstreeks deze tijd vorig jaar een nieuwe BH aan het kopen was in de Hunkemöller. Wat op zich niet heel bijzonder was, behalve dat ik gekreun hoorde buiten mijn pashokje. Ik dacht eerst dat iemand misschien een hele fijne of strakke BH aan het passen was, maar het werd op een gegeven moment wel heel enthousiast. Ik insinueer hier trouwens niet dat ik kreun bij een lekker zittende BH. Enfin, ik liep dat pashokje uit en zag daar een man met zijn been omhoog tegen een paspop aanrijden. Het was een vreemde situatie. Ik heb maar gewoon mijn BH afgerekend, terwijl ik de situatie aan het observeren was. Mensen zijn raar.

Mijn scriptie is ingeleverd en ik heb mijn presentatie achter de rug. Nu heb ik een zee van tijd. Ondanks dat mijn halve leven weer gecanceld is door de nieuwe maatregelen, vermaak ik mij zoals altijd goed. Lekker weer alle tijd om veel te bakken en te koken, nieuwe recepten te bedenken en te schrijven voor mijn website.

3 reacties

Laat een reactie achter op young-rebel.com Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.