Ingerolen vuvuzela

Mijn Nederlandse hart breekt altijd als mensen “ingerolen” (verledentijd van ingeruild) of “kon” zeggen als in de verledentijd van ‘ken’. Ik bedoel, ik schrijf ook echt niet foutloos, maar ingerolen? Ik vind het wel altijd heerlijk als gezegdes en spreekwoorden door elkaar gebruikt worden. “Ah, daar komt de kat uit de zak!” of “daar kraant geen haai naar”. Oké nog één. “Dat is geen zuivere koek”. Ik heb het wel eens gehad in de klas, dat mensen vol overtuiging dit soort gezegdes fout gebruikten. Zie dan maar je smoelwerk stijf te houden. De Nederlandse taal. Dan nog maar niet gesproken over de verloedering van onze taal. Een tijd geleden deed iemand een oproep, of we ‘de’ en ‘het’ achterwege konden laten. Lachwekkend dat een blad of krant dat publiceert. Helaas weet ik niet meer wie of wat het had gepubliceerd.

Het werd weer eens tijd om even te schrijven, dus ik zit nu met mijn koude skelettenpootjes te typen. Nog steeds niet beter na de allesvernietigende antibiotica kuur. De laatste dagen zit ik alleen maar in mijn wetboek te snuffelen. Niet als hobby hoor, nee voor mijn laatste tentamen. Mijn laatste! Ik had al tegen mijn vriendin gezegd dat ik met een vuvuzela in mijn fufu ging rondrennen, als ik klaar ben. De ideeën worden steeds gekker. Bij nader inzien ga ik dit niet doen, omdat het risico op een gebroken schaambeen te groot is. Buiten dat, zie ik het eigenlijk sowieso niet zo zitten. Ik weet eigenlijk niet wat ik wel ga doen. Een van god los feest gaat ook niet. Misschien maar een doos bonbons.

Van de week herinnerde ik me opeens een date, van jaren geleden. Ik heb ooit eens met iemand afgesproken die ik had leren kennen via een afgrijselijke datingsapp (waarvan ik de naam niet meer weet). Hele vriendelijke jongen. Toen hij aan kwam lopen dacht ik al dat hij een beetje aan de kleine kant was. Nou, mijn inschattingsvermogen op afstand was dus goed. Hij was kleiner. Maar écht kleiner. Liefst bind je dan je schoenen vast aan je knieschijven, en zet je de date voort op je knieën. Helaas was dat te ingewikkeld om te organiseren, omdat ik geen veterschoenen aan had. Dan zouden bij elke stap mijn schoenen uitvliegen. Daarnaast is het ook best wel vreemd om dat te doen.

Sommige mensen vinden het vreemd dat een vrouw kleiner wil zijn, maar dat heeft simpelweg met het oerinstinct te maken. Niks geks dus. Ik voel mij net de Grote Vriendelijke Reus als ik naast een oempa loempa moet lopen. We zijn op een terras gaan zitten en hebben een biertje gedronken. Uiteraard werd mijn angst voor wespen nog even op de proef gesteld, want die wisten mij ook weer te vinden. En denk maar niet dat ik me inhoud. Nee, hoor. Ik weet altijd mezelf, inclusief de persoon waarmee ik ben, voor lul te zetten. Het was een gezellige date, maar daar bleef het bij.

Goed, ik duik nog even in de boeken. De laatste studie uren zijn zo onderhand ingegaan, en begin de presteerdruk langzamerhand te voelen. Ik ben ook weer begonnen met mijn studeer dieet. Ja, je zal wel denken, waar heeft ze het over? Voedsel eten waar je energie van krijgt en de concentratie bevorderd. Geen Red Bull, veel vitamines. Als ik klaar ben met wetten lezen, ga ik de documentaire van Nina Simone afkijken. Een bijzondere documentaire, waard om te kijken.

P.s. Ik heb een vrolijk nummer ontdekt, genaamd: ‘Enkèn yèlélèbesh’ van Girma Bèyènè & Akalé Wubé. Het is een nummer wat ik nooit van zijn lang zal zijn leven ga kunnen meezingen. Het is net alsof hij zingt met zijn tong vastgeknoopt aan de waslijn. Maar, een leuk nummer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.