Nasi, mannen en leven

Wat is dat toch met iedereen die de wereld moet ontdekken. Ik heb god nondeju alles al gezien, op National Geographic dan. Ze willen allemaal de wereld exploreren, en het liefst nog vóór hun 30e levensjaar. Kan me er totaal niet mee identificeren. Of überhaupt, als ik kijk naar al die date profielen. Al dat neppe gedoe en die wijze teksten. Maar als je dan eenmaal met zo’n instagram type date profiel man praat, met verkapte quotes van Gandhi op zijn profiel, weet hij puntje bij paaltje niet eens dat je nasi kan invriezen. Ik bedoel, dan ben je de wereld rond geweest, maar je weet toch wel dat je nasi kan invriezen?

Ik heb ook helemaal geen zin om iemand te vertellen dat je nasi kan invriezen.

Ik heb ook helemaal geen zin om iemand te vertellen dat je nasi kan invriezen. Ik wil een leuk en normaal gesprek. Tot nu toe kan ik kiezen uit: 1. Hippies of 2. Stijve harken met een trui op de schouders. Er is toch wel een middenweg? Nou, nee dus. Op een date app kan je van die zinnen afmaken, zo is er ook een: “i’ll know I’ve found the one”. Hij had er van gemaakt: “i’ll know I’ve found the one: you can make me laugh constantly”. Ik ben toch geen clini fucking clown. In zijn profiel stond ook nog: “you’ll know I like you if: you finish your drink before I do”. Dus hij wil basically een non stop grappenmakende vrouw die drank at. Misschien snap ik het niet, deze hele paringsdans.

Paringsdansen. Ik ben niet goed in paringsdansen. Hints snap ik niet, en verder ben ik zo direct dat ik elke ietwat romantische interactie met het andere geslacht, kan omtoveren naar een friendzone situatie. Maar ik vermaak me zo prima. Op de bank met de kat, luisteren naar Jack Jersey ‘papa was a poor man‘. Beetje vla met slagroom en hagelslag eten tot mijn huig, foute eighties hits luisteren en heel hard met Martin Morero meezingen.

Sierlijke mannen heb ik het niet zo op. Als ze aan salsa of stijldansen doen, like ik ze niet. Ik houd meer van lompe mannen (als in motoriek), dan van die sierlijke flamingo’s met losse heupjes. Vaak staan ze dan ook nog op de foto in een legging waar je de würst zo kan vinden. Misschien ook omdat dansende mannen charmant zijn qua karakter, en ik ben meer gewend geraakt aan horken.

Pas bedacht ik mij hoe infantiel we zijn op het station. Zodra er een trein aankomt, gaan we meelopen met de trein, totdat hij stopt. Dan zie je al die hoofdjes verschrikt om zich heen kijken. Je voelt ook de druk van de medereizigers, welke deur kiezen we, hoe snel moeten we meelopen, bij welke deur staan de meeste mensen. Én als je dan de hele situatie verkeerd ingeschat hebt, en je précies tussen twee deuren in staat, moet je ook nog kiezen welke deur je kiest. En de mensen die de situatie wel goed ingeschat hadden, zijn de deur al aan het knuffelen. Want dat is handig, voor de mensen die eruit moeten.

Ik ken ook niemand die geen hekel heeft aan het OV. Zelf heb ik er in ieder geval een hekel aan. Het meurt ook altijd in de trein. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand kibbeling zat te eten. Het verschil tussen pis en vis ruik je dan niet meer, hoor. Toen ik nog naar Amsterdam moest reizen om 07:00 ’s morgens, reisde ik echt met de vroegevogel bunch van mensen. Als je dan die coupé soms in liep, dacht je soms echt van “wie heeft hier 10 tenen knoflook gegeten als diner gisteravond”. Mensen kunnen echt ontzettend meuren.

Wat ik ook niet begrijp, wie is er ook akkoord gegaan met dat fulltime werken normaal is? Ik vind het helemaal niet prettig dat ik na een tijdje alle outfits van mijn collega’s ken en ik weet wat Jaap altijd op zijn brood doet. Dan nog maar niet gesproken over alle trekjes die collega’s hebben, zoals eten tussen de tanden uitpeuteren terwijl je net je lekkere broodje zit te eten. Volgens mij kan je het best naar het plafond kijken tijdens de lunch.

Ik word bijna 28 jaar en ik moet nog steeds mijn identiteitsbewijs laten zien bij de kassa. Hiermee bedoel ik dat ik afgelopen week mijn wijn bij de kassa moest achterlaten. Verdrietig. Dus ik besloot om naar een andere supermarkt te fietsen, om het daar weer te proberen. Maar. Je. Raadt. Het. Al. “Mag ik je ID kaart even zien?”. In een mum van een seconde gooide ik mijn acteertalent in de strijd en riep lachend “mijn ID kaart? Ik ga al richting de 30!”. Waardoor zij zich een soort van schaamde voor het slechte inschattingsvermogen (nee, oké ik lijk jong), en ik toen alsnog de fles wijn mee kreeg.

De fles wijn mee kreeg. Alsof het illegaal was.

Groetjes Lidewij (12 jaar).

Één reactie

  1. Alice

    Hahaha, menigeen zou jaloers zijn op jou, dat je er zo jong uitziet, al is het wel heel vervelend dat je steeds je ID moet tonen.
    Herkenbaar vla slagroom hagelslag. Mm Mm
    Herkenbaar meelopen met de trein. En ja, vreselijk bepaald eten in de trein.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.