Vrouwenzaken

Ik had mijn zaterdagavond iets spannender verwacht dan rijstwafels eten onder een deken en zielige dierenfilmpjes kijken. Al hoewel, ik heb ook een video gekeken van een influencer met de doelgroep 16 jaar (jaja, de verveling sloeg toe), die vertelde over seks speeltjes voor piemels. Ik weet ook niet waar het heen gaat met de wereld. In ieder geval ben ik helemaal up to date over seks speeltjes voor de piemel die ik niet heb.

Zondagochtend zoals (bijna) altijd weer 8,5 kilometer gewandeld tussen de tongende stelletjes en gezinnen met huilende kinderen. Helaas dit keer wel met een pijnlijke baarmoeder. Ik weet niet hoe andere vrouwen dit doen, maar bij elke menstruatie ben ik als een soort van padvinder door het huis aan het lopen zoekende naar tampons. Élke keer. Plannen is niet mijn sterkste kant, misschien is dat het probleem. Enfin, als je dan uiteindelijk een tampon vindt, kan je dag niet meer stuk. Ondanks dat grote geluk moment, heb ik vandaag maar gewoon 80 tampons besteld. Het leven van een vrouw gaat natuurlijk niet alleen over rozen.

Ik kijk de serie ‘Firefly Lane’, en in de serie beviel een vrouw van een kind. Het was volgens mij de eerste meest realistische bevalling die ik in een film of serie ooit gezien heb. Ik moet eerlijk bekennen dat ik scenes waarin een vrouw aan het bevallen is, altijd (na een paar seconden) doorspoel. Ik kan het niet aan. Als ik ooit nog zelf ga bevallen, helpen dit soort scènes er niet bij. Bij de kraamzorg lessen tijdens mijn studie zat ik al maximaal met dichtgevouwen benen, te luisteren naar wat er allemaal voor complicaties kunnen optreden tijdens het bevallen. Voor je het weet ben je uitgescheurd, moet je baby er met een ontstopper uitgerukt worden en zit je de eerste twee weken na je bevalling op een soort aambeienkussen met je gat. Super romantisch allemaal. Dan zijn er nog mannen die klagen over het “eng vinden”. Ja, maar in the end komt het wel uit mijn gat, niet uit de jouwe.

Ja, maar in the end komt het wel uit mijn gat, niet uit de jouwe.


Kom ik toch weer een beetje bij het kopje “mannen” uit. Het is ook gewoon een interessant onderwerp. Ik denk dat ik er inmiddels klaar voor ben, om dit online te delen met de rest van de wereld. Ik had een een date met een hele vriendelijke jongen. Het was rond Sinterklaas, en hij had mij gevraagd of ik wilde helpen met cadeaus inpakken. Nou, ik ben de beroerdste niet, dus kom maar op. Kon ik gelijk mijn inpak skills, die ik ooit bij de Etos had geleerd, laten zien. Hij doet die tas open, en haalt daar het pakpapier uit. Het had zo’n vreemde geur, dus ik kon het niet laten om daar een opmerking over te maken. “Jezus, wat stinkt dat papier”. Daarna haalde hij er een paar zeepjes uit, voor zijn moeder. Je raadt het al, het inpakpapier rook naar de zeepjes voor zijn moeder. Ik kon wel door de grond zakken. Ik was blij dat hij de connectie niet legde, of het in ieder geval niet benoemde.

Soms is het wel dé oplossing om iets te benoemen of om er om te lachen. Zo breek je de ongemakkelijke situatie een beetje. Althans, dat hoop je. Helaas heb ik vaak zat gehad dat ik om een stupide actie ging lachen in het openbaar, maar dat de rest van alle mondjes om mij heen hun mondhoeken met de zwaartekracht mee lieten hangen. Wat eigenlijk ook weer ongemakkelijk is. Ingewikkeld.

Nog een nieuwtje, ik sta met mijn blog op de pagina Dr. Green! Helemaal leuk, dus check het hier even uit.

Één reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.