Mannen met twee gezichten en worst

Welkom op mijn blog, op deze zonnige zaterdagmiddag. Als je nu zit te wachten op een inspirerende Gandhi influencer quote die zo zen is alsof er een klankschaal in de flamoes zit en een panfluit in de reet, is dit mogelijk niet de meest inspirerende blog die je gaat lezen. Of, ach, misschien ook wel.

Ik dacht. Ik gooi het roer eens om. In plaats van treurige muziek luisteren als je je kut voelt, eens iets vrolijkers luisteren dan naar Mieke Telkamp (waarheen leidt (lijdt?) de weg). Maar het voelt toch een beetje alsof je in je carnavals outfit op een crematie staat. Waar ben ik in godsnaam geweest afgelopen maanden? Nou, niet ergens anders dan anders. Ik was alleen niet hier inderdaad, maar ik ben er weer. Als ik mijn leven nu zou moeten beschrijven (nu nu), zou ik het samenvatten als een geobstipeerde darm die heel graag een laxeermiddel willen hebben. Maar het leven werkt nou eenmaal niet als een stel darmen, dus we dealen er maar mee. Als ik spaarzegels kon krijgen voor stress, dan had ik nu wel 10 spaarkaarten vol.

En als ik symbolisch zou moeten beschrijven waar ik zin in heb, zou het toch zijn dat ik rondvlieg met een vuurpijl in mijn reet en een prosecco in mijn hand. Het liefdesleven is nog steeds om te janken, maar misschien is er anno 2021 alleen nog maar een markt aan mannen om van te janken. Wie zal het zeggen. Mijn oogleden zijn lately zo dik als een opgevouwde bananenschil en ben ik ook wat kilo’s verloren. Ik hoop in ieder geval dat degenen die niet lief zijn geweest voor mij een onwijs saaie vriendin krijgen. Met het libido van een hunebed en het figuur van een lelijke winterpeen. Oh, en ranzig koken en zo inspiratieloos zijn dat ze alleen Aromat als “kruiden” gebruiken. Veel mannen krijgen opeens twee gezichten, de magische kunsten van Hans Klok zijn er niets bij.

Verder ben ik druk met studeren, wat eigenlijk betekent dat ik geen leven meer heb. Vraag mezelf ongeveer elke dag af waar ik aan begonnen ben, but still going strong. In de tijd die ik dan wel heb, heb ik bedacht dat ik een leuke tussenjas wilde. Dit was ook snel van de baan gezien het chronische schijtweer hier. Je kan niet eens de deur uit in een fancy jas. Enkel het windjack rainforest outdoor XXL 2000 bij de Bever is hier mogelijk in Nederland, wil je niet verzopen aankomen op je bestemming. Tevens heb ik ook al een aantal maanden een aangekoekt stilleven aan vogelkak op mijn raam, die ondanks de vele regen, er nog wel prima op zit.

En als je denkt alles gehad te hebben, bleek mijn boodschappenbezorgdienst (hierna BBD) te laat te zijn. Dit was niet een probleem, maar ik dacht, laat ik even informeren. Hij was al langs geweest. Maar niet bij mijn deur. Dit bleek ook achteraf, hij stond bij de verkeerde deur. Goed, Tijn kwam er met 30 minuten aan. Prima. Toen Tijn eenmaal de boodschappen geleverd had en ik mijn tasjes uitpakte om alles vervolgens in de koelkast te leggen, zag ik opeens een worst. Heel veel worst. Ook allerlei soorten worst. Worst voor bij de andijviestamppot, want er zat ook een zak andijvie bij. En nog meer vlees. Er was een WhatsApp storing en de wachttijd aan de telefoon bij de BBD was tot aan mijn pensioen, dus ik besloot om de volgende dag te appen.

Dit verdient een aparte alinea. De volgende dag heb ik geappt. Ik was moe en lag rond 21 uur al lekker te slapen, toen er opeens aangebeld werd. Dit vond ik al pittig vervelend. Zie ik op mijn beeldscherm het bezorgertje van de BBD staan. Ik doe de deur open en zeg “ik lag te slapen. Ik pak even de boodschappen”. Ik in comateuze toestand alle worsten, andijvie, kaas en weet ik veel wat meer in het tasje gepropt en afgegeven. Ik weer terug mijn warme nest in, wordt er wéér aangebeld. “Ja wat is er?”. “Ik mis nog een paar boodschappen”. “Ja, verdomme”. Hij liep de trap weer op. “Ik mis nog slavinken”. “Ik heb geen slavinken”. “Maar ze staan wel op het lijstje”. “Ja, maar ik heb geen slavinken en heb ook niet aangegeven dat ik ze had”. Toen bleef het even stil, ik zag dat hij inmiddels ook een error gaande had in zijn hoofd. “Zal ik even bellen anders?” Vroeg hij. “Ja, bellen? En dan? Dan willen ze de doorzichtige slavinken hier halen die ik niet heb?” en vulde het nog aan met dat ik niet eens vlees eet omdat ik vegetariër ben. Het voelde net alsof ik mij moest verantwoorden dat ik die slavinkjes niet lekker zelf opgegeten had. Ik moest zo lachen op dat moment (en huilen van binnen), wat een idiote situatie. Gelukkig werd ik niet naar de guillotine gesleept voor het niet afgeven van de slavinken die ik niet had.

En ik zou ik niet zijn als ik niet keihard gevallen ben van een afstapje en hierdoor mijn enkel kneusde en heel hard ben aangereden door een fietsster. Ik geloof dat ik nu al een maandje rondfiets met een stuur wat haast een kwartslag gedraaid is. Maar, ik zou ik niet zijn als ik op sta met een zucht en met een glimlach mijn bed uit spring. Verder ben ik lekker vakanties aan het plannen, Italiaans aan het leren, heb ik een gospel concert bezocht van Presence, en ben ik aan het nadenken wat ik verder met mijn leven wil. That’s life, I guess. Hoe is het met jou?

9 reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.