Zal ik jou even in je kracht zetten

Je dacht waarschijnlijk aan de hand van de titel dat ik je even in je kracht ging zetten, maar nee. Klopt, het is een misleidende titel. Terwijl ik dit schrijf zit ik in de bibliotheek van school. Ik heb totaal geen zin om te studeren, maar geen zin staat tegenwoordig niet meer in mijn vocabulaire. Naast mij zitten twee oude vrouwen en ik ben nu aan het raden welke studie zij doen. Ze hebben van die aarde tinten kleding aan. Ik vind het geen manager types, maar ook niet psychologie. Wel van die mensen die kunnen zeggen “ik zal jou even in je kracht zetten”. Kots. Nu twijfel ik om even de studiegids door te nemen om te kijken welke studies er nog meer aangeboden worden hier, maar ik denk dat ik het loslaat gezien de verspilde tijd. De ongedefinieerde objecten zijn inmiddels ook weg, dus meer kenmerken dan ik nu heb kan ik niet meer observeren. Ik denk dat ik het houd op Human Resource Management.

Soms heb je van die dagen dat je haast al moet huilen als iemand “hoi” tegen je zegt en je alle hoe-is-het vragen vermijdt. Dit is een van die dagen. Ik zit hier gelukkig verdekt opgesteld zodat ik lekker kan rondkijken terwijl ik moet studeren. Het was de bedoeling dat ik nu een reflectieverslag zou typen, maar op dagen dat je al levensmoe bent, is reflecteren op een of ander oersaai onderwerp wel het laatste waar je zin in hebt.

Inmiddels zijn we zes uur verder en mag ik eindelijk naar huis. Toen college klaar was en ik opstond met mijn tas, werd ik achtervolgd door mijn stoel. Ik zat met mijn tas in een of andere stevedore’s knot zeilknoop vast aan de armleuning. Dankzij mijn wiskundig inzicht konden de stoel en ik en mijn tas onze weg afzonderlijk vervolgen.

Ik geloof dat ik nog nooit zo verbaasd, verontwaardigd maar vooral dom gekeken heb.

Je kan hier op school dus printen, maar dan moet je eerst geld op je collegekaart zetten. Als je het mij vraagt, teveel moeite. Maar ik dacht, nee regel het maar. Ik met mijn goede gedrag naar de balie toe, om te vragen waar ik dat kon doen. Ze zegt dat ik bij de printer mijn pas ertegenaan moet houden. Dus ik met een vriendin naar de printer lopen en houden onze pas ertegenaan. Geen effect. Toen het ellenlange school e-mailadres ingevoerd op de printer met wachtwoord, onjuist. Weer terug naar de balie, waar ik zag dat hoofd van de baliemedewerker veranderd was van standje relaxte-dag naar mag-ik-al-naar-huis stand. Oh. Nee, we moesten onze OV chipkaart tegen de printer houden. Ik geloof dat ik nog nooit zo verbaasd, verontwaardigd maar vooral dom gekeken heb. Wie heeft dat bedacht? Je OV chipkaart tegen de printer aanhouden op school, om te kunnen printen. Ik had mijn OV chipkaart niet eens mee, want ik kom op de fiets.

Fiets kwijt in de fietsenstalling? Haal even je OV langs je oksel, dan vind je ‘m weer

We liepen weer terug naar de printer, de baliemedewerker nog net niet huilend en kruipend. Ik wilde me al bijna verontschuldigen voor mijn bestaan. Toen dacht ik opeens, ja maar, hoe komt mijn document van mijn laptop naar de printer? Als ik met emoties bonuspunten kon krijgen, dan had ik die nu gehad in de categorie verbazing. Dus ik vroeg hoe dat werkte. Toen vertelde ze zuchtend “ja dan moet je naar die website en je document uploaden, dan kan je het hier printen”. Deze baliemedewerker leest thuis denk ik ook alle gebruiksaanwijzingen achterstevoren, gezien haar uitleg van stap 5 naar stap 1. Ik heb niet geweten dat mijn OV chipkaart een soort magic kaart was die ik overal kon gebruiken. Helaas lukte het pinnen met de OV chipkaart niet in de supermarkt. Je begrijpt natuurlijk wel, dat we nu de hele tijd grappen maken over wat je allemaal met die OV kaart kan doen. Fiets kwijt in de fietsenstalling? Haal even je OV langs je oksel, dan vind je ‘m weer. Goed, eindstand: ik fiets nog liever achterstevoren naar de printshop in de stad, dan dat ik nog één keer een poging ga wagen op school.

Na al mijn avonturen moest ik nog even langs de parfumerie. Ik ben niet echt iemand die graag naar een parfumerie gaat, om de simpele reden dat mijn longen een soort zuurstoftekort krijgen bij het betreden van deze winkels. Daarnaast is het me allemaal een beetje te stijf en duurt het me te lang bij de kassa’s. Wachten tot het tasje is ingepakt, er lintjes om de pakketjes zitten en de testers in het tasje zitten. Vroeger kreeg ik nog wel eens leuke testers mee, maar de laatste keren dat ik geweest ben kreeg ik een crème mee en een foundation. Maar die foundation heeft een soort kleur als donkerbruine schoenpoets, die niet eens in de buurt komt van mijn huidskleur. Tenzij je als een soort wortel met haar en ledematen door het leven wilt gaan.

10 reacties

Laat een reactie achter op young-rebel.com Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.